Birçoğumuz ekmeğimizin peşinde köyümüzden, dostlarımızdan ayrı kalan insanlarız. Ortak paydamız olan köy, bizleri buraya topluyor. İçimize işlemiş olan bu payda beynimizin bir köşesinde ölüme kadar hep var olmaya devam edecektir.

Dernek bir tüzel kişiliktir, cansızdır. Derneğe can veren üyeleridir. Üyeler ne kadar arzulu, istekli, paylaşımcı olursa dernek o kadar yüce bir tüzel kimliğe ulaşır. 1989’den beri hizmetide, hasretide gidererek bu günlere kadar gelinmiştir. Kazanda pişen yemek, kepçe ile tabaklara eşit şekilde dağıtıldığı sürece bu yücelik insanların gönlünde sonsuza kadar devam edecektir.

Gökköy sürekli göç vermesi sonucu ikamet eden nüfusu azalan bir yerleşimdir. Türkiye, Avrupa, Amerika, Asya kıtalarının farklı şehirlerine dağılan köylülerimizin, hep içlerinde köye bir gidebilsem, akrabalarımı bir görebilsem. Mezarlığı bu sene bir ziyaret edip bir kova su dökebilsem diye istekler geçirenlerin sayısı hayli fazla.

Gökköy sevgisinin köyde yaşamış ve gurbette doğanlar ve torunlar olarak ayırmak gerekiyor.

Gökköyde doğup, belli bir yaşa kadar yaşamış olupta, para kazanmak için gurbete çalışmaya gidenler ve orada bir ev ocak sahibi olanlar, her sene yaz gelince, bizim oralar nasıl oldu, ev, tarla, bağ, ne halde, bir gidipte bakıp gelsem, mezarlığa bir urayabilsem, diye akıllarından geçirip dururlar.

İkinci üçüncü kuşak işte burada iş bizlere düşüyor. Bizler iyi birer aile reisi olarak, atalarının, babalarının doğup büyüdüğü bu kökleri, onlara anlatmalı, fırsat buldukça köye götürüp, köy yaşantısının, ne kadar güzel, havasının ne kadar temiz, insanın ne kadar doğal, olduğunu kendi gözleri ile görmelerini sağlamalıyız. Eğer biz bunları yapmaz isek bu nesili kaybederiz. Böyle böyle bizden sonra köy diye bir yerde kalmaz.

Gökköy yüksek düzlük ve derelerle parçalanmış ani vadilere dönüşen dağlık bir bölgede, kuzeyden güneye doğru açılan bir derenin iki yamacını kaplamış bir yerleşimdir, Köy hayatı sanal alemde oyunlara taşınmış, tarla sürüyorlar, ineklere su veriyorlar, ineklerden süt sağıyorlar, tavukların yumurtalarını topluyorlar, hep bir köy yaşantısı, hep bir köy özlemi.

Birçoğumuzun doğduğu, çocukluğunun geçtiği, büyüdüğü, çanşasında, ırmağında, gölünde çimdiğimiz, ırmağında balık tuttuğumuz, koyun, kuzu güttüğümüz, inekleri otlattığımız, eşeklere bindiğimiz. Saklambaç oynadığımız, söğütlerin, kavakların en uç noktalarına tırmandığımız. Ceplerimiz kavurga doldurup, buğday kaynatılarak bol bol hedik yediğimiz, söğüt, kavak, ceviz dalından düdük yaptığımız yerdi. Yapana, devam ettirene, hala öyle bir yer.

Köyde herkesin bir evi var. Kiracılık nedir gurbette öğrendik. Bahçelerde her türlü sebze, meyve. Domatesi, salatalığı dalından kopardığımızda, inanılmaz bir koku yayılıyor etrafa.

Evlerde, tandır ekmekler pişirilir. Kara yapıların bacalarında kırlangıç yuvaları, kuş sesleri, her yerde. Herkesin evinde yoğurt, süt, tereyağı, yumurta, bir çuval un, bulgur, kuru fasulye, nohut bulunur.

Herkesin bir köyü var, çoğumuz ben Çorumluyum, Ankaralım, İstanbulluyum desede. Serçenin gagası ile taşıdığı su ile ateşi söndürmedeki gayreti, niyeti her zaman takdir edilmiştir. Köy için çalışan insanlarda her zaman takdir edilmiş, edilecektir. Sevgi ve saygılar ile.

02.07.2011